Op mijn gewone dagelijkse rondwandeling gebeurt er over het algemeen weinig. Vandaag was dat anders. Ergens halverwege stond een vrouw met een Japans uiterlijk haar telefoon te raadplegen. Ze sprak mij aan in het Engels en vroeg hoe ze het best kon lopen voor een ochtendwandeling. Met wat gebaren en een uitleg in het Engels probeerde ik duidelijk te maken, dat de tweede helft van mijn wandeling zeker de moeite waard was. Ze antwoorde in het Vlaams, omdat ze blijkbaar aan mijn accent hoorde dat ik uit Nederland kom. Ze bleek inderdaad uit Japan te komen, maar was gestrouwd met een Vlaming.
Ik nodigde haar uit om mij op de rest van mijn wandeling te vergezellen. Ze vertelde dat ze 72 jaar was en in Brussel als tolk en simultaan vertaalster had gewerkt, maar nu gepensioneerd met haar man van Portugal genoot, verblijvend in een apartement in Alportel. Gezellig keuvelend over van alles en nog wat hebben we de rest van de wandeling gelopen. In verband met corona en het feit dat het in Japan redelijk onder controle is, vertelde ze dat japanse kinderen van jongs af ingeprent wordt heel hygiënisch te zijn. Bij de ingang van de camperplek scheidden onze wegen. Ze had met haar man afgesproken bij het café in Alportel, tegenover de kerk.
1 comment:
Wat een leuke ontmoeting.
Post a Comment