Op weg naar Volterra kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik nu in het Toscane kwam van de fotoboeken. Mooi licht over prachtige landschappen. Een mooier uitzichtpunt dan Volterra (ongeveer op 500 meter hoogte) kun je je niet wensen. De geheel ommuurde stad is zelf ook prachtig. Op één van de foto's zie je de poort waar ik dichtbij sta. In de tijd van de Etrusken (7e eeuw vóór Christus) was dit al een belangrijke stad. Om iets van dat verre verleden op te snuiven heb ik vanmiddag een bezoek gebracht aan het Museo Etrusco Guarnacci. De gouden sieraden vond ik het mooist, zo fijn bewerkt en tegelijk zo modern van vormgeving. Ze hebben er ook zo'n zeshonderd asurnen van steen, albast en terracotta met mooie voorstellingen rondom. Het zwakke punt van het museum is dat alles wat ze hebben ook op de planken staat. Een beperkte selectie ondersteund met een goed verhaal zou het veel interessanter maken.
Tijdens mijn middagwandeling met Raya sprak een Italiaanse me aan om me duidelijk te maken dat ze Raya heel mooi vond, net zo mooi als haar baas. Over dat laatste punt twijfel ik een beetje, omdat ze Raya net daarvóór vergeleken had met een wolf. Ze had wel ruimschoots de leeftijd van de verstandigen bereikt. Als je aan de Filosofenweg staat, geeft dit je stof tot filosoferen. Welke diepe gedachten en associaties u wilt koesteren bij het straatnaambordje en de verkeersborden, mag u zelf bepalen.
No comments:
Post a Comment